Χερούλια της Colombo DesignΤο design δίνει το παρόν στα πόμολα των θυρών, των επίπλων, αλλά και η εργονομία είναι απαραίτητη.

ξυλινο δαπεδο με σχεδια

Το ξύλο είναι ένα αναμφίβολα, ένα από τα πιο ευέλικτα και πλεονεκτικά υλικά, με άπειρες εφαρμογές στον εσωτερικό χώρο.

Μια φορά και ένα καιρό υπήρξε ένα γκρίζο και μουντό χωριό.. όπως γκρίζα και μουντά είναι πολλά χωριά και πόλεις στην Ελλάδα.

Όμως μια εμπνευσμένη και φωτεινή ημέρα, λίγο πριν το Πάσχα, η νεολαία του χωριού Φάνες στη Ρόδο, αποφάσισε να τα αλλάξει όλα. Πήρε χρώματα και πινέλα και ξεκίνησε να χρωματίζει τους τοίχους, τις μάντρες, τις αυλές, τα εγκαταλελειμμένα κτίρια καθώς και κάθε αδιάφορη και άχρωμη γωνιά που «ζητούσε» επίμονα να ξαναζωντανέψει και να ξεφύγει από το λήθαργο του χρόνου.

Μετά από αρκετές μέρες δουλειάς τα αποτελέσματα ήταν μοναδικά και άφησαν άφωνους επισκέπτες και κατοίκους. Σε 12 ημέρες χρωματίστηκαν 72 σπίτια. Το χωριό Φάνες, είχε μεταμορφωθεί σε μια έγχρωμη και παραμυθένια πολιτεία, σε ένα ζωντανό και αυθόρμητο πίνακα ζωγραφικής.

Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από μια ιδέα που είχε ο καλλιτέχνης και αρχιτέκτονας Λούκας Νικολίτσης και η οποία βρήκε πρόσφορο έδαφος ανάμεσα στους νέους του χωριού. Οι νέοι είναι το μοναδικό ίσως κομμάτι της κοινωνίας που μπορεί να πιστέψει σεπρωτότυπες ιδέες και να εργαστεί συλλογικά για αυτές, χωρίς μάλιστα να προσδοκά κάποιο άμεσο όφελος. Έτσι, χωρίς καμία οικονομική υποστήριξη ξεκίνησαν το εγχείρημα τους, συμπαρασύροντας ταχύτατα και χωρίς μεγάλη δυσκολία όλο το χωριό.

Τις ημέρες εκείνες, το χωριό βρισκόταν σε μια μοναδική δημιουργική αναστάτωση, καθώς όλοι οι κάτοικοι, από 5 έως 85 ετών, προσέφεραν και δημιουργούσαν με όποιο τρόπο μπορούσαν. Άλλοι ζωγράφιζαν και έβαφαν τους τοίχους, άλλοι ετοίμαζαν μεζέδες και κερνούσαν, άλλοι ετοίμαζαν παραδοσιακά κουλουράκια και φούρνιζαν ζυμωτό ψωμί.

Το μεγάλο όμως κέρδος του χωριού δεν σταμάτησε σε εκείνες οι δημιουργικές μέρες. Το εγχείρημα δεν ήταν μια απλή, εφήμερη εκδήλωση που αργά η γρήγορα θα ξεθώριαζε. Ο αντίκτυπος ήταν ριζικός και συνεχίζει ακόμα και σήμερα, αρκετούς μήνες μετά να επηρεάζει θετικά τη ζωή του χωριού. Η συμπεριφορά των ανθρώπων άλλαξε ενω τονώθηκε η αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία τους. Η εμπορική και τουριστική κίνηση αυξήθηκε και πολύ νέοι πλέον σκέφτονται να δημιουργήσουν τις δικές τους επιχειρήσεις, με προσανατολισμό όμως στην τέχνη, στο λαϊκό πολιτισμό (αγιογραφία, λαϊκές τέχνες), στην παράδοση (ξυλόφουρνοι και καφενεία), στο περιβάλλον. Επίσης, ξεκίνησαν να διοργανώνονται εικαστικά φεστιβάλ προσκαλώντας ανοιχτά καλλιτέχνες και δημιουργούς.

Το εγχείρημα πήρε μεγάλη δημοσιότητα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Και έτσι οι κάτοικοι, κατάφερναν να μετατρέψουν μια ιδέα, που φαινόταν αρχικά «όνειρο θερινής νυκτός» σε ζωντανή πραγματικότητα.

Δείτε σχετικό βίντεο:εδώ

Οι φωτογραφίες αλλά και οι περισσότερες πληροφορίες είναι από το μπλογκ: rokar-rokar.blogspot.com.

Ευχαριστούμε θερμά τον διαχειριστή του μπλογκ.

Επιτακτική ανάγκη να σεβόμαστε και να προστατεύουμε  το περιβάλλον

Επιτακτική είναι η ανάγκη να προστατεύουμε το περιβάλλον.

 

Γνωριμία με μια ιδιαίτερη εικαστική πρόταση.....
γράφει η Χρύσα Ξουβερούδη
Ιστορικός Τέχνης

Την περίοδο της Αναγέννησης, όταν διαμορφώνεται αισθητικά το πλαίσιο της δυτικής τέχνης, αναδεικνύεται ιδιαίτερα η ένωση της ιδέας και της εκτέλεσης. Ο Vasari (Ιταλός ζωγράφος και ιστορικός της τέχνης) επέμενε πως μόνο ένα εκπαιδευόμενο χέρι μπορεί να διευθετήσει μια ιδέα που γεννιέται στο μυαλό, ενώ και ο Alberti (Ιταλός αρχιτέκτονας της πρώιμης Αναγέννησης) παρακινεί τους ομοτέχνους του να θεωρούν το χέρι τους προέκταση του μυαλού τους. Τα γεννήματα του μυαλού ενσαρκώνονται στην εικαστική επιφάνεια με την καθοδήγηση του ταλαντούχου χεριού κι αυτό σίγουρα είναι μια επισήμανση που εγγίζει αλλά δε συλλαμβάνει στο σύνολό της την αλήθεια της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Αλήθεια πόσο εύκολο είναι να συλλάβει κανείς την εικαστική αλήθεια, να κατανοήσει τη δημιουργία και το δημιουργό; Προσωπικά, πιστεύω πως είναι πολύ δύσκολο, καθώς η ιδιαιτερότητα του ατόμου προσδιορίζεται κάθε φορά από ειδικές κοινωνικές σημάνσεις. Η τέχνη γεννιέται από τον δημιουργό αλλά θέτει τον άνθρωπο κι επομένως τον ίδιο τον καλλιτέχνη υπό αμφισβήτηση. Ο καλλιτέχνης απαντά μέσα από το εικαστικό του έργο και ταυτόχρονα εκφράζει αγωνιώδη ερωτήματα. Η τέχνη τον μοίρανε και παράλληλα επιδιώκει την προβολή της στη μοίρα της κοινωνίας, στη διαμόρφωση του κοινωνικού γίγνεσθαι. Από ατομική ανάγκη για έκφραση και λόγο ουσίας μετατρέπεται συχνά σε εκδήλωση καλλιτεχνικής «ιδιορρυθμίας» και μιας «μελαγχολίας» που προκύπτει από την απώλεια ενός σαφούς κοινωνικού ρόλου, από το εγώ που οι κοινωνικές χίμαιρες δεν επιτρέπουν να ενωθεί με το εμείς.

Ο Θεσσαλονικιός Γιώργος Ηλιάδης παίρνει την σκυτάλη από τον ανώνυμο καλλιτέχνη-χειρώνακτα που από την αρχαιότητα και σε ολόκληρη την πορεία του ανθρώπινου πολιτισμού, μοχθεί να τιθασεύσει τα υλικά του, να αποκαλύψει τις αξίες τους και να τα «υποχρεώσει» τελικά σε μια «ιερή συνομιλία», που χωρίς τη συνδρομή της μοντέρνας τέχνης δε θα μπορούσε να ενσαρκωθεί. Ο Matisse έλεγε: «Δούλεψα για να πλουτίσω το μυαλό μου, ικανοποιώντας τις διάφορες περιέργειες του νου μου». Για μισό αιώνα οι «περιέργειες» αυτές απελευθερώθηκαν και κωδικοποιήθηκαν στο εικαστικό σκηνικό μέσα από μια μεγάλη ποικιλία καλλιτεχνικών διαδρομών.

Προσεγγίζοντας το έργο του Ηλιάδη, αναγνωρίζει κανείς έναν όρο κλισέ μα πάντα επίκαιρο, «εραστής της τέχνης». Η αγωνία του έρωτα που γεννιέται στο μυαλό και σε βασανίζει μερόνυχτα, προσπαθώντας να βρει διέξοδο μέσα από σκέψεις και συναισθήματα, ο ακάματος μόχθος να ορίσεις το υλικό που θα δώσει ζωή στα οράματά σου, η επιθυμία για το μοναδικό, την ουσία που θα ολοκληρωθεί μέσα από την αποδοχή, όλα αποκαλύπτονται στο πρόσωπο της ιδανικής ερωμένης. Η τέχνη που κατοικεί μέσα μας αλλά και μας περιέχει ως γίγνεσθαι, διαμορφωμένο από κριτικούς, ιστορικούς, ιδιαίτερες πολιτικές και κοινωνικές επιταγές, θα περιβάλλεται πάντα από ένα μυστήριο που την καθιστά γοητευτική και βέβαια μοναδική στα χέρια κάθε δημιουργού.

Οι «περιέργειες» του νου για τον Γιώργο Ηλιάδη γονιμοποιούνται μέσα από τη σουρεαλιστική λογική. Μια αντίφαση, αφού το υπερπραγματικό και συχνά υπέρλογο αποτελεί γενεσιουργό δύναμη του κινήματος, ωστόσο η λογική, προοπτική οργάνωση του πίνακα με τα καθαρά χρώματα και το σαφές σχέδιο συντηρεί τη σχέση με την ακαδημαϊκή ζωγραφική. Αν και αυτοδίδακτος, ο Ηλιάδης εργάζεται ακούραστα με καθοδηγητές Έλληνες και ξένους δημιουργούς, για να μυηθεί σε τεχνικές και εικαστικές λύσεις που θα μετουσιώσουν το όραμά του. Η μεταφυσική οπτική του Giorgio de Chirico προωθείται από τον καλλιτέχνη με αξιοπρόσεκτη ένταση. Τα ανδρείκελα στο έργο του Έλληνα δημιουργού εκστασιάζονται, διεκδικούν τη ζωή στο δικό τους κόσμο και υποβάλλοντας τη φωνή της συνείδησής μας, ενδύονται την ιστορία και τον ελληνικό πολιτισμό.

Αν και αναγνωρίζονται στο έργο του επιρροές από δημιουργούς όπως ο Matisse ή ο Dali, ο Ηλιάδης καταθέτει την προσωπική του πρόταση φτάνοντας κάποιες φορές σε αξιόλογη ωριμότητα. Πρόκειται για έναν λόγο προσωπικό αλλά και βαθιά ανθρωπιστικό, μια κατάθεση της πολιτικής και ιστορικής του ταυτότητας.

Το αρχαιοελληνικό παρελθόν τον οδηγεί σε εικαστικές ατραπούς όπου η μυθολογία προτείνει τους πρωταγωνιστές για το εικαστικό δρώμενο.

Ο Πήγασος σπάει τα δεσμά του χώρου και του χρόνου και ίπταται σε έναν καινούριο κόσμο ενώ ο Ερμής χρησιμοποιώντας τη μάσκα του Πραξιτέλη προωθεί το διάλογο με τον πολιτισμό, το χθες και το σήμερα.

Η «Μοναξιά» γίνεται ένα κίτρινο, «δακρυσμένο» τριαντάφυλλο σε ένα απόκοσμο σκηνικό που ανακαλεί το έργο του Magritte και εντυπωσιάζει με τη δύναμη μιας αυθεντικής εικαστικής γλώσσας.

Σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του Ηλιάδη παίζει και το κόσμημα, ενώ πολύ ενδιαφέρουσα είναι η συνύπαρξη της ζωγραφικής και της αργυροχοΐας. Κοσμήματα πρωτότυπα που αντλούν μορφικά ερεθίσματα από αντικείμενα της πραγματικότητας αλλά εισβάλλουν διακριτικά και στο χώρο του σουρεαλισμού και αποκαλύπτουν τον προσωπικό κόσμο του δημιουργού.

Παράλληλα το αντικείμενο που με τον Picasso εμφανίζεται αυτούσιο στη ζωγραφική επιφάνεια, συγχέοντας τα όρια του πραγματικού με το εικαστικό, ενισχύει τις συμβολικές σημάνσεις στο έργο του Ηλιάδη.

Το μέταλλο δεν επιλέγεται τυχαία από τον δημιουργό, ο χαλκός για παράδειγμα, όπως ο ίδιος αναφέρει: έχει ένα χρώμα καστανοκόκκινο, απόλυτα γήινο ενώ γενικότερα τα μέταλλα ξυπνούν μνήμες από την πολιτιστική μας κληρονομιά, αφού τα κύρια υλικά που χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί μας ήταν χαλκός, ορείχαλκος και μάρμαρο…». Η συλλογή αντικειμένων παλαιών και σύγχρονων –που ο ίδιος τα αναπαλαιώνει για να τονίσει την παρουσία του χρόνου- φορτίζουν αισθητικά και συμβολιστικά το έργο του.

Το πέρασμα από το πραγματικό, τον γνήσιο ρεαλισμό στον υπερρεαλισμό γίνεται αβίαστα από τον Γιώργο Ηλιάδη, καθώς όλα ξεκινούν από την αγάπη για ό,τι μας περιβάλλει, ό,τι προηγήθηκε και ό,τι έπεται. Το φυσικό και το μεταφυσικό σε συνεχή διάλογο και ο δημιουργός ακούραστος παρατηρητής και ερμηνευτής αυτής της σχέσης. Συμμέτοχος, ο καθένας από μας που γοητεύεται από την εναργή διάθεση της τέχνης να γίνει ποιητής ορατών τε πάντων και αοράτων.

Καλλίστη (Γιώργος Ηλιάδης): www.kallisti-techni.gr

μπαταρια μπανιουΗ μπαταρία Morpho της ιταλικής εταιρείας Newform, είναι δημιούργημα του σχεδιαστή Massimiliano Della Monaca και σίγουρα δεν αποτελεί μια απλή μπαταρία μπάνιου.

 

 

 

 

Από τη Σοφία Δημουλά - Αρχιτέκτονα εσωτερικών χώρων – διακοσμήτρια

Υπεύθυνος καθηγητής: Κωνσταντίνος Αρώνης - Κολλέγιο ΑΚΤΟ Θεσσαλονίκης

Η ακόλουθη παρουσίαση έχει ως στόχο να περιγράψει τη μελέτη πρότασης, το σχεδιασμό και την ανάπλαση πλατείας στα Κάστρα της Θεσσαλονίκης ώστε να φιλοξενήσει έκθεση γλυπτικής ή σκηνικών εγκαταστάσεων εξωτερικού χώρου, συνολικής εκθετικής χωρητικότητας δέκα θέσεων.

Η γενική φιλοσοφία που ακολουθήθηκε στον σχεδιασμό και τη μελέτη του ακόλουθου project είναι βασισμένη στην μακρόχρονη ιστορία της περιοχής και τα βυζαντινά τείχη που ‘αγκαλιάζουν’ τους κατοίκους της περιοχής δημιουργώντας ένα ιστορικό γαϊτανάκι ανάμεσα στο χθες και το τώρα.

Από εδώ προέρχεται και η ονομασία της πλατείας (infinity) με το ακόλουθο σύμβολο ως κυρίως άξονα του σχεδίου, εμπνευσμένη από την αστείρευτη έμπνευση των καλλιτεχνών, τα βυζαντινά και θρησκευτικά σύμβολα και την μακρόχρονη ιστορία της περιοχής.

εωρήθηκε ορθό να διατηρηθεί η ατμόσφαιρα της παραδοσιακής γειτονιάς ώστε οι κάτοικοι να υιοθετήσουν άμεσα το χώρο ως κάτι γνώριμο και οικείο, έναν ασφαλή χώρο συνεύρεσης οικογένειας, φίλων, παρέας.

Ο αρχικός σχεδιασμός είχε ως κύριο άξονα την κατανόηση της σχέσης μεταξύ κατοίκων και περιοχής, ώστε να δημιουργηθεί μελλοντικά δεσμός, αρμονία και σεβασμός μεταξύ των κατοίκων και της πλατείας, να διατηρηθεί ακέραιο το αποτέλεσμα και να αποφευχθεί η οποιαδήποτε υλική αλλά και αισθητική φθορά.

Σημαντική παράμετρος που τέθηκε στον σχεδιασμό είναι η πρόβλεψη επισκεψιμότητας της πλατείας από ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, μία νομική αλλά και ηθική ανάγκη του σήμερα για δημόσιους χώρους κοινής χρήσης.

Σοφία Δημουλά

e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

website: www.wix.com/sofiadimoula/id

Ο φυσικός κόσμος έρχεται στον εσωτερκό χώρο μέσα σε μια σειρά από κομψές γλάστρες της Metaphys

Μελέτη χώρου: dear design | design and architecture

Ένα από τα καταστήματα της εταιρείας Lurdes Bergada / Syngman Cucala, βρίσκεται στο δημοφιλές και πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο L’Illa Diagonal, στο κέντρο της Βαρκελώνης.

Ameba από τον Pete Sans για την VibiaΠροϊόντα υψηλού design στους χώρους την ημέρα και φωτισμού τη νύχτα……

Ο αμερικανός αρχιτέκτονας Michael Graves έχει βραβευθεί για αρκετά κτιριακά του έργα. Παρόλα αυτά, το γνωστότερό σχεδιαστικό του δημιούργημα έμελε να γίνει μια τσαγιέρα.

Ο Michael Graves είναι ο πρώτος αρχιτέκτονας από την Αμερική που συνεργάστηκε με την ιταλική εταιρεία Alessi, σχεδιάζοντας μια τσαγιέρα/ βραστήρα από ανοξείδωτο ατσάλι, που στην απόληξη του στομίου της είχε μια κόκκινη τάπα σε σχήμα πουλιού. Η τσαγιέρα αυτή, έγινε και το δημοφιλέστερο αντικείμενο της εταιρείας Alessi, με πωλήσεις που ξεπέρασαν τις 2.000.000 σε όλο τον κόσμο.

Το αντικείμενο αυτό, συνδυάζοντας μεταμοντέρνα και ποπ στοιχεία, σχεδιάστηκε το 1985 από τον αρχιτέκτονα Michael Graves, για λογαριασμό της εταιρείας Alessi, και από τότε έγινε ένα από τα πιο διάσημα αντικείμενα design του κόσμου, εμφανίστηκε σε πλήθος ταινιών και σήμερα εκτίθεται σε δεκάδες μουσεία design, ανάμεσα τους και στο μουσείο design της Θεσσαλονίκης.

Η ιστορία όμως της τσαγιέρας δεν σταμάτησε εκεί καθώς το 1999 ο αρχιτέκτονας, εμνευόμενος απο την επιτυχία της τσαγιέρας και πρωτοπορόντας για μία ακόμα φορά, αποφάσισε να κάνει ακόμα πιο προσιτές τις δημιουργίες του στο ευρύ κοινό. Έτσι συμφώνησε με την εταιρεία Target να ξεκινήσει να σχεδιάζει μια σειρά οικιακών προϊόντων που μολονότι που δε θα ήταν ακριβά, εντουτοις θα διατηρούσαν την ίδια ποιότητα και πρωτοτυπία της διάσημης τσαγιέρας του. Το γεγονός, της «μεταπήδησης» του αρχιτέκτονα από την εξεζητημένη τσαγιέρα της Alessi στα καθημερινά προϊόντα της Target, όχι μόνο δε μείωσε το κύρος του αρχιτέκτονα αλλά τον έκανε ακόμα πιο γνωστό και δημοφιλή. Ο Graves είχε καταφέρει, μέσα από τα 800 και πλέον αντικείμενα που σχεδίασε (από τσαγιέρες, κουτάλες μέχρι βούρτσες λεκάνης) ακόμα μια φορά να αλλάξει τον τρόπο που οι άνθρωποι έβλεπαν τα καθημερινά αντικείμενα. Οι συλλογές του μαζί με τις δημιουργίες άλλων διάσημων σχεδιαστών της Target, όπως του Philippe Stark, ώθησαν πλήθος άλλων εταιρειών να απευθυνθούν σε επαγγελματίες σχεδιαστές και αρχιτέκτονες.


Το αυθεντικό προϊόν με την υπογραφή του Michael Graves, μπορείτε να το αγοράσετε από το Amazon και ειδικότερα μέσα από τις επιλογές του theDecoBook: Αγορά


Σε συνέντευξή του στο online περιοδικό BusinessWeek και σε ερώτηση της δημοσιογράφου Pallavi Gogoi για το πώς προέκυψε η ιδέα του πουλιού ο Graves απάντησε:

«Έψαχνα για κάτι που να σφυρίζει και έτσι σκέφτηκα το σχήμα του πουλιού. Αποφάσισα ότι δεν χρειαζόταν να είναι κάτι μοντέρνο και έτσι απλά κατέληξα σε ένα πουλί»

Στην ιδία συνέντευξη ο δημοσιογράφος έθεσε την κρίσιμη ερώτηση για το αν ο ίδιος σαν αρχιτέκτονας, ενοχλείτε όταν του υποδεικνύουν τι να κάνει. Ο Graves απάντησε χαρακτηριστικά:

«Έμαθα στη αρχιτεκτονική, ότι πρέπει να έχεις ένα πραγματικό σχέδιο, Πρέπει να υπάρχει ένας πελάτης, η δυνατότητα διανομής του προϊόντος, τα χρήματα για να ξεκινήσεις και ένα όραμα που θα κατευθύνει το σχεδιασμό. Όλα αυτά πρέπει να ληφθούν υπόψη από την αρχή αλλιώς το έργο είναι απλά μια ιστορία."

Και συνέχισε:

«Κάποιος κάποτε με ρώτησε αν έχω κουραστεί να σχεδιάζω τσαγιέρες, δεδομένου ότι σχεδίαζα μία κάθε ένα χρόνο ή δύο χρόνια. Όμως οι αρχιτέκτονες αρέσκονται στο να ξανασκέφτονται το ίδιο θέμα- αυτό είναι που κάνουμε κυρίως. Αν για παράδειγμα ένα σχέδιο είναι επιτυχημένο, είτε είναι κτίριο είτε τσαγιέρα, είναι κολακευτικό να θέλει και κάποιος άλλος ένα παρόμοιο αντικείμενο»

Ιστοσελίδα του αρχιτέκτονα: http://www.michaelgraves.com

γράφει η Ιφιγένεια Κωτίτσα - φοιτήτρια αρχιτεκτονικής

Πρωτοποριακός εφήμερος χώρος από την Snarkitecture για την ανάδειξη κολεξιόν του βραβευμένου σχεδιαστή Richard Chai στη Ν. Υόρκη.

Η φίρμα Snarkitecture και ο σχεδιαστής μόδας Richard Chai συνεργάστηκαν για να δημιουργήσουν μια εφήμερη εγκατάσταση καταστήματος λιανικής, κάτω από το πάρκο High Line στον ίσκιο του ουρανοξύστη HL23, στη Ν. Υόρκη.

Το Pallet Project από την ομάδα Most architecture…. Ένα εσωτερικό τοπίο από ξύλινες παλέτες.

Η σύλληψη, μελέτη και υλοποίηση του Pallet project, ήταν το αποτέλεσμα της δημιουργικής συνεργασίας της εταιρίας BrandBase και της αρχιτεκτονικής ομάδας MOST Architecture. Η ιδέα, που αναπόφευκτα προηγήθηκε της κατασκευής, δεν ξύπνησε τυχαία στα ευφάνταστα μυαλά των αρχιτεκτόνων, αλλά προέκυψε ως μια απάντηση στους περιορισμούς και στα κριτήρια που οι ίδιοι οι μελετητές και οι πελάτες έθεσαν στο έργο τους.

24 on-line ακαδημαϊκές διαλέξεις με το αντικείμενο τη Ρωμαϊκή Αρχιτεκτονική από το πανεπιστήμιο του Yale. Με την καθηγήτρια Diana E. E. Kleiner

Το τμήμα Ιστορίας της Τέχνης, του πανεπιστημίου του Yale, προσφέρει δωρεάν μια πλήρη σειρά ακαδημαϊκών διαλέξεων με αντικείμενο την Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική.

Όλο το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, περιλαμβάνει 24 ενότητες που διαπραγματεύονται διεξοδικά το ζήτημα της αρχιτεκτονικής και της μηχανικής στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι διαλέξεις καλύπτουν σχεδόν όλη το φάσμα της αρχιτεκτονικής δραστηριότητας, αναλύοντας την πόλη, τα μνημεία, τη Ρωμαϊκή κατοικία αλλά και τον εσωτερικό χώρο και τη διακόσμηση. Τα μαθήματα χωρίζονται θεματολογικά, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν εκείνες οι διαλέξεις, οι οποίες ασχολούνται με την κατοικία και τη διακόσμηση.

Η έρευνα καλύπτει οικισμούς και κτίρια που βρίσκονται τόσο στην κεντρική Ιταλία, την Πομπηία και τη Ρώμη όσο και στη Σικελία, στη Γαλλία, στην Ισπανία, στη Γερμανία, στην Ελλάδα, στη Βόρεια Αφρική, κλπ. Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων παρουσιάζονται πάνω από 1500 εικόνες, πολλές από τις οποίες ανήκουν στην προσωπική συλλογή της καθηγήτριας, καθώς και πλήθος σχεδίων και κατόψεων.

Η ομιλήτρια:

Η Diana E. E. Kleiner διδάσκει Ιστορία της τέχνης και μαθήματα κλασσικών σπουδών στο πανεπιστήμιο του Yale. Είναι συγγραφέας πολλών σημαντικών βιβλίων. Έχει ζήσει στη Ρώμη και στην Αθήνα, ενώ ταξίδεψε εκτενώς σε όλες σχεδόν τις περιοχές που κάποτε θεωρούνταν κατακτήσεις της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Έτσι, ερεύνησε από πρώτο χέρι, κάθε διασωθέν κτίσμα και οικισμό που ανήκε στην Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική.

Παρακολουθήστε τα μαθήματα από το κανάλι του Yale στο Youtube.

Εναλλακτικά μπορείτε να κατεβάσετε τα μαθήματα από την ιστοσελίδα του πανεπιστημίου του Yale καθώς και τα απομαγνητοφωνημένα κείμενα:

Το σύστημα ραφιών της εταιρείας RVW , αποτελείται από μια επιφάνεια η οποία αναρτάται στον τοίχο και από μια σειρά αποσπώμενων ραφιών.

Το σύστημα, επιτρέπει την ευέλικτη τοποθέτηση των ραφιών σε ποικίλους συνδυασμούς και συνθέσεις, ενώ ο σχεδιασμός του έχει έντονες επιρροές από το σύστημα του κανάβου. Τα ράφια, είναι πρακτικά και πρωτότυπα, δίνοντας τη δυνατότητα στο χρήστη να συμμετέχει και ο ίδιος στη δημιουργία ενός πρωτότυπου και προσωπικού επίπλου.

Σχεδιασμός: Johannes Herbertsson & Karl Henrik Rennstam

Διαστάσεις: πλάτος: 648 mm, ύψος: 648 mm, βάθος: 214 mm

RVW PRODUCTION AB - www.rvwfurniture.se

Το αρχιτεκτονικό γραφείο Dear Design, ανέλαβε τη μελέτη του εσωτερικού χώρου του νέου καταστήματος της ισπανικής εταιρείας, Munich στην Valencia.

Η ομάδα μελέτης, εμπνεύστηκε από το λογότυπο της εταιρείας αθλητικών ειδών που έχει το σχήμα Χ, και πρότεινε την κατασκευή ενός μεταλλικού πλέγματος που μορφολογικά μοιάζει με το σχήμα Χ, σε επανάληψη.

Τα αυτοκόλλητα τοίχου είναι μοντέρνα, εφήμερα, έχουν χιούμορ, ενώ κυκλοφορούν σε μια απίστευτη ποικιλία διαστάσεων, σχημάτων, χρωμάτων αλλά και υλικών.

Ο καθρέπτης, ως αντικείμενο, πολλές φορές έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στα παραμύθια της παιδικής μας ηλικίας, όπως στη χιονάτη και τη μικρή γοργόνα….

Ενώ ακόμα και σήμερα, θρύλοι και παραδόσεις γύρω από τις ιδιότητες του καθρέπτη εξάπτουν τη φαντασία των ανθρώπων.

Ο σχεδιαστής Christopher Guy, ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το αντικείμενο αυτό, δημιουργώντας, μεγάλες συνθέσεις από καθρέπτη, ξύλο και άλλα υλικά. Για την ακρίβεια οι συνθέσεις αυτές αποτελούσαν ανέκαθεν το σήμα κατατεθέν των δημιουργιών του.

Το ξενοδοχείο Armani στο DubaiΜεστή απλότητα, λειτουργικότητα, σύγχρονο εμπνευσμένο design, καινοτόμα, φιλικά υλικά είναι η συνταγή για υψηλής ποιότητας ξενοδοχειακούς χώρους.

 

Γωνιά χαλάρωσης κάτω από τη σκάλαΟ χώρος που καταλαμβάνει μία σκάλα προσφέρει πολλές λειτουργκές και διακοσμητικές προοπτικές.

 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Decosoup.com

STYLING & DESIGN

Decobook.gr
© Copyright 2010 - DecoBook. All Rights Reserved