Καλώς ήρθατε στον κόσμο των πιο λειτουργικών λύσεων!

Ο Aarnio, Eero είναι φιλανδός σχεδιαστής, γνωστός για τα πρωτοποριακά του έπιπλα από πλαστικό και fiberglass.

Σπούδασε βιομηχανικό σχέδιο στο Ελσίνκι και στη συνέχεια άρχισε να εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας. Τα πρώτα σχέδια των επίπλων του, ανήκουν στο παραδοσιακό Φιλανδικό ύφος.

Όμως, στη δεκαετία του 1960 στράφηκε προς την ποπ αισθητική, σχεδιάζοντας βολβοειδή καθίσματα, όπως την ‘Tomato Chair’ (1964), την 'Ball Chair’ η την ‘Bubble Chair’ (1967).

Το κάθισμα Ball είναι μια κούφια σφαίρα, ανοιχτή από την μία πλευρά που στηρίζεται σε ένα στύλο. Το κάθισμα Bubble είναι παρόμοιο με το Ball, μόνο που κρέμεται από την οροφή. Επίσης τα καθίσματα Pastil (1968) και Tomato, μπορούν και επιπλέουν στο νερό.

Πολλά από τα σχέδιά των επίπλων του, έχουν χρησιμοποιηθεί εκτενώς σε σκηνικά ταινιών επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του 1960.

Στη δεκαετία του 1980 ξεκίνησε να σχεδιάζει έπιπλα, χρησιμοποιώντας συστήματα σχεδιασμού CAD και CAM ενώ σήμερα σχεδιάζει έπιπλα και παιχνίδια για παιδιά.

Ball Chair - https://en.wikipedia.org/wiki/File:Ngv_design,_eero_aarnio,_globe_chair_1963-65_01.JPG

Bubble Chair - https://eeroaarnio.com/products/chairs/bubble-chair/

Tomato Chair - https://eeroaarnio.com/products/chairs/tomato/

Pastil Chair - https://eeroaarnio.com/products/chairs/pastil/

Formula Chair - https://eeroaarnio.com/products/chairs/formula/

Το καλλίγραμμο μπουκάλι της ρετσίνας ‘Αμπελήσιους’ συμμετέχει στη χειμωνιάτικη διακόσμηση του σπιτιού!

Η κ. Θάλεια μεταμόρφωσε το μπουκάλι της ρετσίνας ‘Αμπελήσιους’ σε λαμπερό βάζο, μια εκπληκτική ιδέα.

Οι τάσεις του 2012 για το σπίτι από τα ΙΚΕΑ στο νέο τους κατάλογο.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του ταξίδεψε εκτενώς στην Ευρώπη. Το 1923 δημιούργησε το πρώτο του γραφείου και το 1925 παντρεύτηκε την αρχιτέκτονα Aino Marsio. Η σύζυγος του ήταν και η βασικότερη συνεργάτης του, ειδικά σε θέματα διαχείρισης της εταιρείας ARTEK η οποία και κατασκεύαζε τα έπιπλα του από το 1935. Πριν από την εταιρεία ARTEK, η εταιρεία Otto Korhonen αναλάμβανε την κατασκευή των επίπλων του.

Η πρώτη του σύζυγος του απεβίωσε το 1949 και ξαναπαντρευτηκε το 1952 την αρχιτέκτονα Elissa Makiniemi

Το 1927 μετέφερε το μελετητικό του γραφείο στο Turku; Η κατοικία που σχεδίασε για τον ίδιο αποτελεί ένα από τα πρώτα και χαρακτηριστικότερα δείγματα του Μοντερνισμού στην Σκανδιναβία.

Από το 1929 άρχισε να γνωρίζεται με σημαντικούς καλλιτέχνες όπως ο Lazlo Moholy-Nagy, ο George Braque και άλλοι. Συμμετείχε επίσης και στο διεθνές συνέδριο Μοντέρνας αρχιτεκτονικής (INTERNATIONAUX D'ARCHITECTURE MODERNE).

Το υλικό Plywood του κίνησε το ενδιαφέρον ως ένα ευέλικτο και φτηνό υλικό για κατασκευή καθισμάτων και για αυτό το χρησιμοποίησε εκτενώς.

Το 1933 μετακόμισε στο Ελσίνκι όπου εφηύρε μια μέθοδο καμπύλωσης του κοντραπλακε προκειμένου να κατασκευάζει σκαμπό. Ιδιαίτερα γνωστό έργο, που αντιπροσωπεύει αυτή τη μέθοδο είναι το Stacking Stool.

To 1937 σχεδίασε τα καμπυλόγραμμα ανθοδοχεία για το εστιατόριο Savoy στο Turku. Τα ανθοδοχεία αυτά κατασκευάστηκαν από την εταιρεία υάλου LIttala και εκτέθηκαν στη διεθνή έκθεση της Νέας Υόρκης, 1939. Για την ίδια έκθεση ο Alvar Aalto σχεδίασε το περίπτερο της Φινλανδικής συμμετοχής.

Δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στη σχολή αρχιτεκτονικής της Μασαχουσέτης. Massachusetts Institute of Technology (1946-47).

Η αρχιτεκτονική του χαρακτηρίζεται από ευαισθησία στο περιβάλλον και τον τοπίο. Τα κτίριά του, όως το δημαρχείο της πόλης Saynatsalo (1949-52) σέβονται τον περιβάλλοντα χώρο χωρίς να χάνουν την επιβλητικότητα τους.

Χαρακτηριστική είναι η φράση του "Ο Θεός δημιούργησε το χαρτί με σκοπό τη δημιουργία αρχιτεκτονικών σχεδίων πάνω σε αυτό. Οτιδήποτε άλλο είναι κατάχρηση του χαρτιού", Alvar Aalto, Sketches, 1978, 104

Το κουρασάνι ή ρωμαϊκό κονίαμα είναι μια παραδοσιακή και πανάρχαια μέθοδος επιχρίσματος τοίχων που χρησιμοποιήθηκε κυρίως στην αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη και το Βυζάντιο.

Όμως, εκτός από επίχρισμα (επικάλυψη δηλαδή εξωτερικών επιφανειών) το κονίαμα αυτό χρησιμοποιούνταν και ως συνδετικό υλικό στο κτίσιμο των τοίχων και ως αρμολόγημα. Το όνομα «κουρασάνι» το πήρε από την περσική πόλη Khorasan, όπου εκεί χρησιμοποιούνταν εκτενώς.

Τι το ιδιαίτερο όμως έχει το κουρασάνι σε σχέση με τους απλούς σοβάδες

Το κουρασάνι χρησιμοποιείται ως έγχρωμος σοβάς. Έτσι, δεν χρειάζεται επιπλέον χρωματισμός των επιφανειών (βάψιμο) καθώς στη μάζα του σοβά έχουν προστεθεί χρωστικές ύλες. Συνεπώς, το κουρασάνι μειώνει το κόστος της κατασκευής. Το κουρασάνι, όμως δεν είναι ένα απλός έγχρωμος σοβάς αλλά κάτι πολύ περισσότερο: στη μάζα του κονιάματος έχουν προστεθεί δυο πολύ σημαντικά συστατικά:

  • Η θηραϊκή γη, και
  • Το κεραμάλευρο (αλεσμένο κεραμιδί)

Η θηραϊκή γη είναι ηφαιστειακή γη, που πηρέ το όνομά της από το νησί Θήρα. Παρόλα αυτά, μπορεί να βρεθεί και σε άλλες περιοχές. Η θηραϊκή γη είναι πουζολάνη, δηλαδή υλικό με υδραυλικές ιδιότητες. Συνεπώς, προσδίδει στο κονίαμα, εξαιρετική αντοχή στην υγρασία και στις δύσκολες καιρικές συνθήκες. Το κεραμάλευρο, προσδίδει στο κονίαμα αντοχή αλλά και το χαρακτηριστικό γήινο του χρώμα.

Συνεπώς, το Ρωμαϊκό κονίαμα, εξαιτίας της σύστασης του, έχει εξαιρετική αντοχή στην υγρασία, αλλά και στις διάφορες περιβαλλοντικές επιδράσεις. Οι τοίχοι, που έχουν επιχριστεί με κουρασάνι, χρειάζονται ελάχιστη συντήρηση. Το χρώμα δεν ξεφλουδίζει, ούτε ξεθωριάζει καθώς οι χρωστικές βρίσκονται μέσα στη μάζα του σοβά. Αποτελεί άριστη επιλογή για κατασκευές που βρίσκονται καθημερινά σε δύσκολες περιβαλλοντικές συνθήκες όπως υγρασία, παγετό, κοντά στη θάλασσα, κλπ.

Τέλος, εκτός από αντοχή, το κουρασάνι έχει και ιδιαίτερη αισθητική, καθώς μοιάζει χειροποίητο και γήινο. Η επιφάνεια του χρώματος δεν είναι μονότονη, αλλά έχει φυσικά νερά και διακυμάνσεις.

Πως τοποθετείται το κουρασάνι:

Το κουρασάνι είναι κατάλληλο τόσο για εξωτερικούς όσο και για εσωτερικούς χώρους. Αν θέλετε να επενδύσετε τους τοίχους με αυτό το κονίαμα, θα πρέπει να το αποφασίσετε πριν το σοβάτισμα του σπιτιού (όταν δηλαδή οι τοίχοι είναι ακόμα στα τούβλα). Το αυθεντικό κουρασάνι δεν είναι βαφή ή τεχνοτροπία αλλά κονίαμα επιχρίσματος επιφανειών.

Κατά το σοβάτισμα, λοιπόν, ο αρχιτέκτονας ή ο μηχανικός σας, θα πρέπει να προμηθεύσει τα συνεργεία με κουρασάνι, αντί για συμβατικούς σοβάδες. Η διαδικασία τοποθέτησης είναι πανομοιότυπη με αυτή των υπολοίπων έτοιμων σοβάδων και έτσι δεν απαιτείται εξειδικευμένο συνεργείο.

Το αυθεντικό κουρασάνι, έχει το χρώμα του χώματος και της γης. Παρόλα αυτά με την προσθήκη φυσικών χρωστικών, το κουρασάνι, μπορεί να αποδώσει τις αποχρώσεις του μπλε, του κίτρινου, του λευκού, της ώχρας, κλπ.

Είναι απόλυτα οικολογικό προϊόν . Τα συστατικά του είναι εντελώς φυσικά, ενώ επιτρέπει στους τοίχους να αναπνέουν.

Όλες οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το άρθρο, απεικονίζουν το ξενοδοχείο 'Ιμαρέτ' στην Καβάλα. Οι χώροι είναι μαγικοί, ενώ οι φωτογραφίες δείχνουν ένα ελάχιστο μόνο μέρος των χώρων.

πηγές φωτογραφιών:

Φωτογραφία 01 : http://www.flickr.com/photos/sofiagk/462205195/in/photostream/

Λοιπες φωτογραφίες: Απο την ιστοσελίδα www.imaret.gr

Ο Danny Venlet σχεδίασε το μοναδικό γραφείο διευθυντή GOGGLE DESK για την Babini Office.

Το GOGGLE DESK δεν είναι ένα απλό γραφείο, αλλά ένα μοναδικό αντικείμενο σχεδιασμού, που αποτελεί την σύγχρονη εκδοχή του γραφείου διευθυντή και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του Salone Internazionale del Mobile του Μιλάνο.

Διακόσμηση και ανακύκλωση: χρήσιμος συνδυασμός!

Η κ. Δανάη διάβασε το άρθρο μας ‘Ανθοδοχεία από γυάλινα μπουκάλια’ και δημιούργησε το δικό της βάζο.

Ένα άδειο διάφανο μπουκάλι από ρετσίνα ‘Αμπελήσιους’ άλλαξε χρήση και έγινε ένα όμορφο, κομψό βάζο για αγριολούλουδα.

Οι φωτογραφίες που μας έστειλε από το εξοχικό της δείχνουν θέσεις για το βάζο είτε μπροστά στον ξυλόφουρνο, είτε στο πρέκι της ψησταριάς, που δημιουργούν μια όμορφη καλοκαιρινή ατμόσφαιρα!

Συνήθως, οι περισσότεροι χώροι των κτιρίων, μπορούν ξεκάθαρα να κατηγοριοποιηθούν σε κλειστούς χώρους (υπνοδωμάτια, μπάνιο, κλπ) και σε ανοιχτούς (αυλές, μπαλκόνια,κλπ). Πολλές φορές όμως, η μαγεία της αρχιτεκτονικής βρίσκεται σε εκείνους τους χώρους που ακροβατούν ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό, ανάμεσα στο υπαίθριο και το κλειστό. Τέτοιοι μαγικοί χώροι είναι και οι εσωτερικοί κήποι των σπιτιών του Μαρόκο.

Στο Μαρόκο, οι περισσότερες παραδοσιακές κατοικίες, κυρίως βέβαια τα παλάτια και τα αρχοντόσπιτα, διαμορφώνονταν γύρω από μια κεντρική, ορθογώνια αυλή. Οι κατοικίες αυτές ονομάζονταν Riad, από την αραβική λέξη ‘ryad’ που σημαίνει κήπος.

Το κύριο χαρακτηριστικό των κτιρίων αυτών είναι η δροσερή, εσωτερική αυλή, και ο εσωστρεφής χαρακτήρας τους. Όλα σχεδόν τα δωμάτια έχουν θέα σε αυτήν την ιδιωτική αυλή. Αντίθετα τα παράθυρα που 'βλέπουν' προς το δημόσιο δρόμο είναι λιγοστά και μικρά. Οι κατοικίες Riad είναι συνήθως μονώροφες, δηλαδή με ισόγειο και έναν όροφο. Τον όροφο μάλιστα περιτρέχει ένα εσωτερικός, ανοιχτός διάδρομος (μπαλκόνι) που επίσης 'βλέπει' στο αίθριο.

Κατοικία στο Μαρόκο, που εγκαταλείφθηκε στη φθορά του χρόνου. Τα ξύλινα υποστυλώματα του εξώστη, που στηρίζουν το στέγαστρο και τα κιγκλιδώματα, θυμίζουν τα αντίστοιχα υποστυλώματα της παραδοσιακής Μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής (τα ντιρέκια). - https://en.wikipedia.org/wiki/File:Riad_Marrakech_unrenoveted.JPG

Οι ερμηνείες για την ενσωμάτωση εσωτερικών κήπων στην αρχιτεκτονική του Μαρόκο είναι πολλές και τα αίτια σύνθετα (κλιματολογικά, ιστορικά, κλπ). Άλλωστε η τυπολογία της κατοικίας με εσωτερικό αίθριο συναντάται στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική πολλών λαών.

Θα μπορούσε ακόμα να εντοπιστεί και στις σύγχρονες πόλεις, όπου τα οικοδομικά τετράγωνα, κλείνονται περιμετρικά με ψηλές πολυκατοικίες και στο κέντρο αφήνεται ένα μεγάλο κενό.

Μερικοί υποστηρίζουν, ότι οι εσωτερικοί κήποι του Μαρόκο κατασκευάζονταν, για να εξυπηρετούν καθημερινές λειτουργίες καθώς και για να περνούν ευχάριστα τον χρόνο τους οι γυναίκες. Λόγω των αυστηρών εθίμων και της ισλαμικής παράδοσης, έπρεπε να περνούν τον περισσότερο χρόνο μέσα σε ένα κλειστό και προστατευμένο περιβάλλον, μακριά από τη δημόσια ζωή. Επιπλέον, δημιουργούν μια υπέροχη ατμόσφαιρα, προστατευμένη από τις καιρικές συνθήκες, μια όαση που ο επισκέπτης μπορεί να αντιληφθεί μόνο αν εισέλθει από τους πολυσύχναστους και ζεστούς δρόμους του Μαρόκο σε μια παρόμοια ήσυχη και δροσερή αυλή.

Εσωτερική αυλή σε μαροκινή κατοικία (Riad), που αποκαταστάθηκε και χρησιμοποιείται ως εστιατόριο ή ξενοδοχείο. Στο κέντρο βρίσκεται το συντριβάνι. - https://en.wikipedia.org/wiki/File:Riad_Fez_1.JPG

Η διαμόρφωση των κήπων των παραδοσιακών Riad ήταν πολύ απλή. Συνήθως φυτεύονταν τέσσερα δέντρα (πορτοκαλιές ή λεμονιές) στις γωνίες και στο κέντρο τοποθετούνταν ένα σιντριβάνι. Τα υπέροχα αρώματα των εσπεριδοειδών και η δροσιά του νερού, αποτελούσαν και τα κύρια συστατικά της αρχιτεκτονικής. Η απλότητα αυτή βέβαια δεν ακολουθούνταν και στις επενδύσεις, καθώς οι περισσότερες επιφάνειες των δαπέδων, των κυλινδρικών υποστυλωμάτων, των τοίχων, κλπ ντύνονταν είτε με το επίχρισμα Tadelakt είτε με πολύχρωμα, κεραμικά πλακάκια.

Σχεδόν όλα τα δωμάτια, είχαν θέα σε αυτόν τον ιδιωτικό κήπο. Αντίθετα τα παράθυρα που έβλεπαν στο δρόμο ήταν λιγοστά και μικρότερα - https://www.flickr.com/photos/joriavlis/5055481010/

Παρά την απλότητα της διαρρύθμισης του κήπου, οι επενδύσεις και τα σκαλίσματα ήταν πλούσια, αντίστοιχα της Αραβικής παράδοσης. - https://www.flickr.com/photos/rpt/3230523164/sizes/z/in/photostream/

Οι παραδοσιακές αυλές διαμορφώνονταν συμμετρικά, με τη φύτευση τεσσάρων δέντρων (πορτοκαλιών ή λεμονιών) στις γωνίες και την κατασκευή σιντριβανιού στο κέντρο. - https://www.flickr.com/photos/13643123@N02/1395598416/sizes/z/in/photostream/

https://www.flickr.com/photos/simonpocock/4015399624/sizes/z/in/photostream/

Σήμερα, πολλά από αυτά τα κτίρια, έχουν αφεθεί στη φθορά του χρόνου. Διατηρούν όμως ακόμα κάτι από την παλαιά τους αίγλη. Αρκετά, έχουν αποκατασταθεί, ιδιαίτερα στις πόλεις που υποδέχονται τουρίστες όπως στο Μαρακές και στη Φες, είναι επισκέψιμα και επανα-χρησιμοποιούνται ως ξενοδοχεία και εστιατόρια. Για πρακτικούς λόγους, οι οροφές, αρκετών από αυτά τα αίθρια, έχουν στεγαστεί με διαφανείς όμως επιφάνειες, που επιτρέπουν στο φως να εισέρχεται, και έτσι οι κήποι μετατράπηκαν από ανοιχτούς χώρους σε εσωτερικά καθιστικά.


Αλλα ενδιαφέροντα άρθρα:

Στην Αθήνα, αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, αυτό που συχνά προκαλεί αρνητική εντύπωση είναι το ‘γκρι’ χρώμα των πολυκατοικιών και ειδικά των παλαιότερων, καθώς ένα παχύ στρώμα από σκόνη και ρύπους μοιάζει να έχει επικαθήσει, από καιρό πάνω στις όψεις τους.

Αν παρατηρήσετε προσεκτικά αυτές τις πολυκατοικίες, θα δείτε ότι πολλές από αυτές έχουν μια χαρακτηριστική ανάγλυφη επιφάνεια (με λακκούβες), που χωρίζεται ανά διαστήματα από κάθετες και οριζόντιες λωρίδες. Την αναγλυφότητα αυτή, την απέκτησαν μετά απο μια ειδική επεξεργασία του εξωτερικού επιχρίσματός τους, που ονομαζόταν ‘τεχνική αρτιφισιέλ’ (ή επίχρισμα τεχνητού λίθου). Η τεχνική αυτή ήταν πολύ διαδεδομένη κατά τις δεκαετίες 60 και 70.

Το βασικό πλεονέκτημα του 'αρτιφισιέλ' ήταν ότι οι επιφάνειες δεν χρειάζονταν επιπλέον χρωματισμό. Πέρα όμως από την πρακτικότητα, οι μηχανικοί επέλεγαν αυτήν την επεξεργασία καθώς θεωρούσαν ότι έδινε ένα πιο ενδιαφέρον αποτέλεσμα στην όψη και ταίριαζε με το ύφος της μεταπολεμικής Αθήνας. Δυστυχώς το πλεονέκτημα της εποχή εκείνης, δηλαδή η αποφυγή του χρωματισμού, μετατράπηκε σε μειονέκτημα, καθώς τα κοίλα σημεία των τοίχων, οι λακκούβες δηλαδή, έχουν την τάση να συγκεντρώνουν στο εσωτερικό τους ρύπους και σκόνη. Αν παρατηρήσετε προσεκτικά και συγκρίνετε τις πολυκατοικίες μεταξύ τους, θα δείτε ότι οι επιφάνειες με την τεχνική ‘αρτιφισιέλ’ είναι σχεδόν 'μαύρες'.

Οι επιφάνειες αυτές, όχι μόνο ευνοούν την συγκέντρωση της σκόνης αλλά επιπλέον δεν μπορούν και να βαφούν.

Παρόλα αυτά, η τεχνοτροπία αυτή θα πρέπει να διατηρηθεί καθώς αντιπροσωπεύει την αρχιτεκτονική των αστικών πολυκατοικιών των περασμένων δεκαετιών. Όμως, πολλοί ιδιοκτήτες διαμερισμάτων αγνοούν τον τρόπο συντήρησης των επιφανειών αυτών και προχωρούν σε χρωματισμούς με πλαστικά χρώματα. Η λύση αυτή είναι μεν πιο εύκολη αλλά είναι προσωρινή, και έτσι σε σύντομο χρονικό διάστημα οι τοίχοι χρειάζονται πάλι βάψιμο και συντήρηση. Η ενδεδειγμένη λύση είναι ο καθαρισμός από ειδικό συνεργείο (για παράδειγμα με μηχανήματα ατμού).

Τέτοιες πολυκατοικίες, υπάρχουν διάσπαρτες σε όλη την Αθήνα, όπως για παράδειγμα στην πλατεία Κολιάτσου, στη Φωκίωνος Νέγρη αλλά και στα κέντρα των περισσότερων Ελληνικών πόλεων.

Τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά της τεχνικής αρτιφισιελ είναι:

  • Οι στρώσεις των τυπικών επιχρισμάτων είναι συνήθως τρεις. Στην τεχνική ‘αρτιφισιέλ’ η τελευταία στρώση έχει μεγάλο πάχος (1- 2 εκατοστά) ώστε να μπορεί να λαξευτεί χωρίς να υπάρχει κίνδυνος να αποκαλυφθεί το υπόστρωμα. Όποτε πάνω στη δεύτερη στρώση γίνονταν χαρακιές που βοηθούσαν στην καλύτερη πρόσφυση και συγκράτηση της παχύτερης και βαρύτερης τρίτης στρώσης.
  • Οι δυο πρώτες στρώσης γίνονταν από τσιμεντοκονίαμα ενώ η τρίτη από τσιμεντομαρμαροκονίαμα.
  • Η ιδιαίτερη απόχρωση της επιφάνειας επιτυγχάνονταν με την προσθήκη χρωστικών υλών στη μάζα του κονιάματος και όχι με εξωτερική βαφή.
  • Μετά το τρίψιμο και την σκλήρυνση της τελευταίας στρώσης ξεκινούσε η λάξευση με διάφορα εργαλεία και σε διάφορα πάχη και διευθύνσεις. Έτσι το αποτέλεσμα και το βάθος της λάξευσης διέφερε, πχ. άλλοτε συναντάται λεπτή λάξευση και άλλοτε με κοιλότητες μεγαλύτερης διαμέτρου.
  • Η επιφάνεια έπρεπε να λαξευτεί από τον ίδιο τεχνίτη ώστε το τελικό αποτέλεσμα να έχει ομοιομορφία. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι το αποτέλεσμα κάθε χειροποίητης εργασίας εξαρτάται κυρίως από την προσωπική δεξιοτεχνία του δημιουργού. Έτσι η επιφάνεια χωρίζονταν σε μικρότερα τμήματα με λωρίδες (πλάτους 4-6 εκατοστών) ώστε ο συγκεκριμένος τεχνίτης που αναλάμβανε τη δουλειά να μπορούσε να διακόπτει ανά τακτά χρονικά διαστήματα την εργασία του.

Τελευταίες Απαντήσεις

Decosoup.com

STYLING & DESIGN

Decobook.gr
© Copyright 2010 - DecoBook. All Rights Reserved